13. insanda xarici görünüş kitabın üzü kimidir başda fikirləşirsən ki kitabın içindəkilər bərbat cümlələrdən ibarətdir. vərəqlədikcə görürsən ki yox sən demə başqa şeylər varmış. burda gözəl çaylar , göllər, çoxlu meyvə ağacları varmış. bəzən də olur ki kitabın üzü yaxşı olur, dizaynı gözəl, rəng seçimi göz oxşayan bir səhifə vərəqlədikdən sonra kitabı bağlayırsan. kaş açmaz olaydım, kaş səni üz qapağınla sevərdim deyirsən. həmişə fikirləşmişəm ki gözəl insanlar, necə seçilirlər, sanki səhnədə işıq təkcə onları aydınladır. onlar yeriyəndə elə bil günəşin şəfəqləri daha parlaq olur. sanki onlar danışanda səs tonları ruhumu qidalandırır. istər- istəməz bir sevgi yaranır içimdə. həmişə düşünürdüm ki xaricdən gözəl insanlar necə də şanslıdırlar. gözəl insanlar, gözəl insanlar,daha da gözəl insanlar… Artıq bir mənası varmı üzünü dəyişdirə bilmədiyin həmin gözəl insanların siyahısına girə bilmədiyin bir həyatı yaşamağın? onların yaşlılığına baxıram ilahi bunlar eyni insanlardır?-deyirəm. onlar cavan vaxtı gözəl idilər indi də gözəldirlər, ancaq yaşlananda nə günə düşürlər-deyib özümə təsəlli verirəm. bəzən də fikirləşirəm ki gözəl olmaq çox vacibdir? gözəllik nədir ki gülüm mən sənə aşiq olmuşam. olurda bəzən nar da xarab çıxır. kənardan necə parlaq, zərif görsənir o ki içini açıb xarab olduğunu görürsən və yeyə bilmədən atırsan. ehh mən nə həvəslə xəyallar qurmuşdum. sonra ortabab bir nar götürürsən, açırsan paho qara, iri dənəli ardıcıl düzülmüş dənələri görüb əvvəlki kədərini unudursan.